Bir gün hayatımdan ördürürcesine çıkacaksın.ve ben seni hep son günkü halinle hatırlayacağım.seni en güzel halin neydi diye düşünüyorum. Ve içimden bir ses yıllar öncesine götürüyor beni …

Seni her halükarda içimde hissedebiliyorum. İşte olayımın en güzel yanı bu. Sen ne kadar anlayabilirsin bilemiyorum. Ama benim gibi her şeyden ve herkesten uzak bir hayatın olmasaydı bunun ne demek olduğunu anlardın. Seni anlıya biliyorum sevdiklerin ve sana destek veren herkesin yanında ağlamak bile senin doğal. Benim için lüks olan her şey sana doğal geliyor.

Şimdi yatıyorsundur. Bir sigara yakmış yatağının ucunda yaşadıklarını ve benim sana söylediklerimi ve hatta yaşadıklarının bir hata olduğunu düşünüyorsundur. Kanayan yarayım senin için biliyorum. Bir hata. Bir yanlış. Oysa sadece sevmiştim seni. Hala aklımın bir ucundan çıkmıyorsun. Son kez çıkmayan olacaksın. Seni asla unutmayacağım. Yerlerde sürünüp yok olsam, evlenip çocuk sahibi olsan ve adım bir yana, dünyada olduğumu unutsan ben yine bıraktığın yerde olacağım.

Parktaki çocuklara bakıp seni yaÅŸayacağım. Söküp atmam gerek içimden seni. Hayatımın kalanını sensiz yaÅŸamayı öğrenmeliyim. Ve öyle ki hiç sızlamamalı içim seni gördüğümde. Sen utanmalı, sen başını eÄŸmelisin. Yaptıklarından utanmalı, iliklerine kadar üşümelisin yazın kavurucu sıcaklığında…

Ama olmaz bunu sana yakıştıramam. Sen bunları yaşamamalı, görmemelisin. Korkma yavrucuğum ben gizli bir köşeden seyreder sonra usulca kaybolurum. Sen hiç görmezsin beni. Belki bir gün ortak bir tanıdığımızdan haberlerimi alırsın. Olur da hakkımda kötü bir şeyler duyarsan ne olur kulak asma yalandır mutlak. Senin üzülmen için söylenmiştir.

İçim yanıyor kimseye anlatamıyorum. Hoş sen bile anlayamadıktan sonra kim anlasın. Bana güldüklerini biliyorum bunu iliklerime kadar biliyorum. Varsın olsun, gülsünler, ben biliyorum içimdekileri. Yorgun bedenimi yıldızlara taşıyacaklar bu benim en mutlu günüm olacak. Sevdiklerimi oradan görebileceğim. Bir kahve telvesi, bir sigara dumanı kadar yakın olacağım sana. Sana ve sevdiğim tüm insanlara.

Son bir sevgi son bir mutluluk yakaladım seninle, belki de çok kısaydı kimileri için. Nereden bilsinler benim için bir ömre bedel olduÄŸunu. Ben gözlerimde yaÅŸadım bu aÅŸkı ve yine gözlerimde bıraktım umutlarımı. Bunları bir gün okuyacak mısın? Okurken aÄŸlayacak mısın bilemiyorum. Ama beni anlayabilmen için çok zaman geçmesi gerekiyor belki yüzyıllar. Yalnızları oynuyorum sen bile farkında olmadan. Ä°ÅŸte ben buyum, kimsenin istemediÄŸi, kimsenin anlamadığı. Anlamak istemediÄŸi. Uykuların en tatlısı senin için olsun canımın içi…

Tek gecelik aÅŸk masalıydı yaÅŸanan.Ama ben bu aÅŸkı masallara sığdıramam.Yüzün yok, sesini duymak imkansız, yasaksın, ellerini tuttuÄŸum ilk gün kaybedecek kadar yasak…
Hayatıma giren bi çok erkekten farklı kılan bişeyler vardı seni ne olduğunu çözemediğim bi gizemin vardı belkide bu yüzden hep geri çekmiştim kendimi, aylarca sessiz kalışlarım belkide hep bu yüzdendi. Ama o gün o gözlerinin gözlerime değdiği ilk gün bişeyler kopup gitti yüreğimden. Birlikte olmamamız için en ufak bi engelimiz bile yoktu. Yada biz öyle sandık.. Söz verdim kendime içimde sevgiye aşka dair ne varsa hepsini sana vericektim. Eşim, dostum, sırdaşım, aşkım olacaktın.
Uzun zamandır eÄŸlenmediÄŸim kadar keyif aldım yanında. Elini tutarken yıllarca seni tanıyomuÅŸum, yıllardır benimmiÅŸsin ve yıllardır seninmiÅŸim gibi hissetmiÅŸtim…
Neden bu kadar kısa sürdü, neden daha ellerin sıcaklığına doyamadan kayıp gitti ellerimden?
Nedenlerle dolu bir gecenin sabahındayım yine… Elimde sigaram karşımda içmeme kararı aldığım bira. AÄŸlıyorum…
Neden diye sorma cevaplar hep sende… Yoksun iÅŸte ve olmayacaksında.
Seni benden beni senden alan sebepler bir bir dolanıyor etrafımda ama unutma;
unutturamaz yüreğimdeki yerini hiçbirşey ASLA!

SELEN GÜNGÖR

Bir ailenin televizyonu bozulur ve tamirci çağırırlar. Televizyonun içi açıldığında bir sürü ekmek kırıntısı çıkar. Evin hanımı, bunu evin küçük yaramaz kızının yaptığını hemen anlar fakat pek çok annenin yapacağı gibi ona kızmak onu cezalandırmak yerine kızını karşısına alır ve neden yaptığını sorar. Kızın cevabı karşısında oradaki hiçkimse gözyaÅŸlarını tutamaz… Küçük kız, televizyonda Afrika`daki aç çocukları gördükçe hergün kendi ekmeÄŸinden ayırıp televizyonun arkasındaki deliklerden onlara ekmek kırıntısı atıyormuÅŸ…

Vaktiyle birbirini çok seven iki kardeÅŸ varmış… Büyüğü Halil… Küçüğü ise Ä°brâhim…
Halil, evli çocuklu. İbrahim ise bekârmış. Ortak bir tarlaları varmış iki kardeşin.
Ne mahsul çıkarsa, iki pay ederlermiş. Bununla geçinip giderlermiş. Bir yıl, yine harman yapmışlar buğdayı. İkiye ayırmışlar. İş kalmış taşımaya.

Halil :
- İbrahim kardeşim ; Ben gidip çuvalları getireyim. Sen buğdayı bekle.
- Peki aÄŸabey demiÅŸ Ä°brahim.

Ve Halil gitmiş çuval getirmeye. O gidince, düşünmüş İbrahim:
- Ağabeyim evli, çocuklu. Daha çok buğday lazım onun evine
Veee… kendi payından bir miktar atmış onunkine.

Az sonra Halil çıkagelmiş.
- Haydi Ä°brahim…! DemiÅŸ, önce sen doldur da taşı ambara.
- Peki aÄŸabey…!

İbrahim, kendi yığınından bir çuval doldurup düşmüş yola..
O gidince, Halil’i düşünmüş bu defa:
- Çok şükür, ben evliyim, kurulu bir düzenim de var. Ama kardeÅŸim bekâr. O daha çalışıp, para biriktirip ev kuracak… Böyle düşünerek, kendi payından onunkine atmış birkaç kürek. Velhasıl , biri gittiÄŸinde diÄŸeri aktarırmış kardeÅŸinin payına. Birbirlerinden habersiz etmiÅŸler akÅŸamı. Bakmışlar ki buÄŸdaylar bir türlü bitmiyor hatta azalmamış bile.

Bu kadar iyi yürekli iki kardeşin hiç bir işi ters gitmemiş. Ürünleri bereketli dostlukları ise hep hayırlı olmuş.

“Bereket” denilince, bu kardeÅŸler akla gelir.
Birbiri için çabalayan bu bereketin adı ise “Halil Ä°brahim” bereketidir…

Allah hepimize Halil Ä°brahim bereketi versin.
Birbirimiz için koşuşturalım, artalım eksilmeyelim.

__Sana Evin diyebilir miyim?.
__Neden ?….

Neden diye başlayan bir soru, cevabının ardında binlerce kelimenin
gizli olduÄŸunu kendisi de biliyordu, ama yinede o gizemli kelimeyi
kullanmadan edemedi. Aslında neden o isimle hitap edilmek istediğini iyi
biliyordu. Ancak bir daha neden’e neden olan nedeni duymak, bilmek
istiyordu. Belki önceki nedenden bir başka bir neden vardır diye düşünüyordu.
Küçük bir ihtimal olsa da yine içine küçük bir umut doğdu ve o gizemli
kelimeyi kendisine sordu.
Güneş batmak üzereydi, sahilde sadece onlar vardı, akşam üstü sahilde
kimseler yoktu. Bir birinin elini kenetlenmişti, daha da parmaklarınızı
avuçlarında sıkarak yürüyorlardı. Şaziye hiçbir şey demeden o gizemli
kelimeyi sorduktan sonra, eğer vereceği cevap daha önce verdiği cevapla
aynıysa hiç de duymak istemiyordu. Bir daha ne kendi yüreğini sızlatmak
nede kanayan Ahmet’in yarasını bir kez daha kanatmak da istemiyordu.
Unutmaya yüz tutmuş, hayatının en güzel günleri cehenneme çeviren o
anları bir kez daha Ahmet’e hatırlatmak da istemiyordu. Ama içinde büyüdükçe
büyüyen bu kuşkunun nedeni de öğrenmeden edemiyordu.
Åžaziye uzun zamandır içini kemiren, hiç yüzünü görmediÄŸi ama Ahmet’in
kendisiyle konuşmadığı süre içinde bütün kalbi onun olduğu kişiyi
kıskanıyordu. Hiçbir zaman cesaret edip de kendisiyle bu konuyu konuşmamıştı
o ana kadar ve hiçbir güç Ahmet’in onun duygularından
arındıramayacağını da iyi biliyordu. Ne zaman kendisine “sana evin diyebilir miyim”
sorulduÄŸun da kendisi bunun nedeni biliyordu, ama yinede sormadan
edemiyordu. Belki bir gün gerçeği söyler diye. Ancak o güne kadar Ahmet var olan
gerçeği hiç söylemedi. İçinde alevlenen ateşiyle kavuran yüreklerini
Åžaziye’ye göstermedi. Aslında kendi derdiyle onu üzmek de istemiyordu.
Åžaziye kendisini sevdiÄŸini iyi biliyordu. Sevmenin de ne demek olduÄŸunu
da iyi biliyordu. Bir baÅŸkası için yüreÄŸi yandığı kadar, Åžaziye’nin de
yüreği onun için yandığını da iyi biliyordu. Bu nedenle asla gerçeği o
ana kadar söylememiÅŸti. Hep aynı cevap ve gözlerini Åžaziye’nin
gözlerinden kaçırarak. Kaçamak cevap vermişti.
devamı »