Uzak diyarlardan birinde bir ülkede, yemyeÅŸil tepelerin arasında, kışın bembeyaz bir kar örtüsü ile, baharda rengarenk kır çiçekleri ile kaplanan bir vadi vardı. Ortasından küçük bir ırmağın geçtiÄŸi bu vadi “büyülü vadi” olarak anılırdı. Ona bu adı veren ise, vadideki ilginç bir dükkân ile, bu dükkânda yaÅŸananlardı. Ãœnü ülkenin dört bir yanına yayılmış olan dükkânın adı “büyü dükkânı” idi.
Büyü dükkânı’nın sahibi, ak saçlı, ak sakallı bir ihtiyardı. Burası, aynı zamanda onun yaşadığı yerdi. Bu nedenle dükkânın dışarıdan görüntüsü, tıpkı bir ev gibiydi. Üç tarafında da yeşil çerçeveli pencerelerin olduğu, tamamı ahşaptan yapılmış olan bu binaya, bir verandadan giriliyordu. İçeri girer girmez, ilginç eşyalarla donanmış oldukça geniş bir oda ile karşılaşıyordunuz. Büyük bir kütüphane, üzerlerinde çok sayıda eşyanın bulunduğu raflar, masa ve konsollar, dükkânın dört bir tarafını kaplıyordu.
Ancak bu kalabalık görüntü içinde çok etkileyici bir düzen göze çarpıyordu. Bütün eşyalar, belli bir estetik içinde duruyor ve bu estetik hiçbir zaman bozulmuyordu.
Büyü dükkânını çevreleyen pencereler, içerdeyken bile günün aydınlığına ve vadinin güzelliğine hakim olmanıza izin veriyordu. Dükkânın içinde, arka taraftaki bölmeye açılan bir kapı vardı. Bu bölmede mutfak, banyo ve yatak odası bulunuyordu. Dükkâna gelen müşteriler, arka tarafa açılan kapıyı daima kapalı görürlerdi.
Her insanın yaşamında çok istediği ancak sahip olamadığı birşeyler vardır ya da sahip olup kaybettiği şeyler. Bazen de sahip olduğu ancak kurtulmak istediği şeyler. İşte bütün bunlar, o ülkede yaşayan insanların bir kısmı için, büyü dükkânına gelme nedeniydi. Bu dükkânda, isteklerinizi sınırlamak zorunda değildiniz. Müşteriler, hayal edebildikleri her şeyi isteme ve alma hakkına sahiptiler. Tabii, bedelini ödedikleri takdirde. Her yerde olduğu gibi bu dükkânda da almak istediğiniz şeyin bir bedeli vardı.
Bu bedelin ne olacağı, dükkân sahibiyle yaptığınız pazarlık sonucunda ortaya çıkardı. Ancak, büyü dükkânında yapılan pazarlıklar, günlük yaşamdakilerden biraz farklı olur ve pek çok müşteriyi şaşırtırdı.
Dükkân sahibi yaşlı adam, her sabah gün ağarırken kalkar, kendine büyük bir fincan kahve yapar ve bir insanın isteyebileceği her şeyin var olduğu dükkânıyla gurur duyarak kahvesini yudumlardı. Kahvenin ardından gelen zevkli bir kahvaltıdan sonra da pencerenin perdelerini sonuna kadar açarak, sallanan koltuğuna oturur ve içeri dolan gün ışığının yardımıyla okumaya başlardı.
Büyü dükkânında satıcı olmak bilgelik isterdi. O güne kadar dükkâna gelen hiçbir müşteriyi geri çevirmemisti dükkân sahibi. Herkes, çok istediği birşeye sahip olmak uğruna onca yolu göze alarak gelir ve mutlaka alabileceği en iyi şeyi almış olarak çıkardı. Ama genellikle aldığı şey, istediği şeydençok farklı olurdu.
Yaşlı adam ara sıra, okuduğu kitaptan başını kaldırır, yolu gören pencereye bir göz atardı. Sabah dışarı baktığında, yağan karın yolu iyice kapattığını gördü. Bu havada gelen giden olmaz diye düşünüp, hüzünlendi.
Büyü dükkânı, hemen her gün bir müşteri ağırlardı. Ancak, yılda birkaç kere de olsa kimsenin uğramadığı günler olurdu. Yaşlı adam, o günün de bunlardan biri olmasından korktu. Nedense işsizlik içini ürpertmişti. Tam o sırada uzakta bir karartı gördü. Kar beyazının kamaştırdığı gözlerini kırpıştırıp tekrar baktığında, bunun yaklaşmakta olan bir insan olduğunu anladı.
İçini bir sevinç kapladı. Gidip sobasına bir odun attı ve tam pencerenin karşısındaki sallanan koltuğa oturup, müşterisini beklemeye koyuldu.
Kış mevsiminin bu soğuk gününde epeyce üşümüş, yorgun düşmüş olmalıydı. Kapının önüne gelinceye kadar, gözlerini hiç ayırmadan izledi onu. İyice kulak kabarttı. Üç basamakla çıkılan, ahşap zeminli verandadaki ayak seslerini ve onlara eşlik eden gıcırtıyı duymaktan çok hoşlanırdı.Beklediği kişinin ayak sesleri, ikinci basamakta kesilirdi. Müşteri çalmadan, kapıyı açmamayı prensip edinmişti yaşlı adam. Çünkü, hemen herkes o kapının önünde durup, bir kez daha düşünürdü.
Kapıyı çalmaktan vazgeçip dönenler, az da olsa olmuÅŸtu. O gün de aynı ÅŸeyi yaptı. Sonunda kapı çalındı. Açtığında, karşısında soÄŸuktan kızarmış elleriyle atkısını çıkarmaya çalışan bir erkek gördü. “Ä°yi sabahlar, girebilir miyim?” diye sordu müşteri.
Dükkân sahibi, müşterisini içeri aldıktan sonra, ısınması için ona bir kahve ikram etti. Sessizce kahvesini içerken etrafı seyreden adam, karşısında oturan yaşlı satıcının ikna edilmesi pek güç olmayan biri olduğunu düşündü. Herhalde o da müşterisini anlar, onun haklı isteğini geri çevirmek istemezdi. Acaba büyü dükkânından çıkarken istediği gibi bir alışveriş yapmış olacak mıydı?
Bir süre söze nasıl başlayacağını bilemedi. Belki de dükkân sahibinin birşeyler söylemesi gerekirdi. Ancak karşısında sabırlı bir ifade ile müşterisinin gözlerinin içine bakarak oturan satıcının, alışverişi başlatmaya niyetli olmadığını anladı. Bu sabırlı bekleyiş, onda hem cesaret hem de yumuşak bir etki oluşturdu. Anlaşılan, başlangıç sözleri kendisinden bekleniyordu.
Sonunda, fazla düşünmeden aklından ilk geçeni söyleyiverdi;
“Ãœnünüzü duyunca çok uzaklardan kalkıp geldim buraya. Ä°stediÄŸim ÅŸeyi, bir tek sizin dükkânınızda bulabileceÄŸimi söylediler. Karşılığında ne isterseniz vermeye hazırım.”
“Ä°stediÄŸiniz ÅŸeyin ne olduÄŸunu öğrenebilir miyim?”
“Bakın, ben elli beÅŸ yaşındayım. Yani yolun yarısını geçeli çok oldu. Söylemeye dilim varmıyor ama yolun sonuna yaklaÅŸtım galiba. Bu gerçeÄŸe tahammülüm yok. Ben bugüne kadar ki hayatımı geri istiyorum. Mümkün mü?”
“Elbette mümkün. Biliyorsunuz, dükkânımda her ÅŸey mevcut. Ancak tam olarak ne istediÄŸinizi anlayabilmem için, bana geri istediÄŸiniz hayatınızı biraz anlatabilir misiniz?”
Dükkân sahibinin sorduğu soru, müşteriyi iç dünyasına döndürmüştü. Gözünün önünden geçen sahnelerin kendi yaşamına ait olduğunu kabul etmek için kendini zorluyordu. Bütün görüntüler, bir kargaşa ve telaş içinde birbirlerine karışarak geçip gittiler ve geride yalnızca ıssız bir hüzün bıraktılar.
Hüznünün yüzüne yansımasına engel olamayan müşteri, yaşlı satıcının sorusu karşısında ancak şunları söyleyebildi;
“GeçmiÅŸ yaÅŸamımda birçok hata yaptım. Bunlar için piÅŸmanlık duyuyorum. Yanlış kararlar verdim, kayıplara uÄŸradım. Zamanı hovardaca harcadım. Bir gün bir de baktım ki, hayat yanımdan geçip gidiyor. PaniÄŸe kapıldım ve bir çare aramaya baÅŸladım. Dostlarımla konuÅŸmayı denedim. Beni teselli edip derdimi unutturmaya çalışanlar da oldu, yardım etmeye çalışanlar da. Ama hiçbiri kâr etmedi. Kendimi çok mutsuz hissediyordum. Derken, bir gün birisi bana sizden ve büyü dükkânından söz etti. Bunu duyar duymaz sanki içimde bir ışık yandı. Büyük bir umutla hemen yollara düşüp size geldim. Kendimi çok çaresiz hissediyorum. Lütfen elli beÅŸ yılımı bana geri verin.”
“Yani, siz piÅŸmanlık duyduÄŸunuz hayatınızı yeniden yaÅŸamak mı istiyorsunuz?”
“Elbette hayır. Söylemek istediÄŸim bu deÄŸil. Ben yalnızca kaybettiÄŸim yıllarımı geri istiyorum. EÄŸer bir ÅŸansım daha olursa aynı hataları tekrarlamayacağım.”
“Herhalde bunu çok istiyorsunuz.”
“Evet, hem de her ÅŸeyimi verecek kadar.”
“Peki, benim size vereceÄŸim elli beÅŸ yılın karşılığında siz bana ne verebilirsiniz?”
“Ne isterseniz?”
“Sanki bunun için her ÅŸeyden vazgeçmeye hazır gibisiniz.”
“Hiç kuÅŸkunuz olmasın. Åžu anda sahip olduÄŸum her ÅŸeyden vazgeçebilirim. Yeter ki geride bıraktığım yıllarımı bana geri verin.”
Yaşlı adam, ellerini sakallarında dolaştırırken, kendinisallanan koltuğunun devinimlerine bırakmıştı. Bir süre düşündü. Müşterisinin, sabırsızlıkla, pazarlığın bitmesini beklediğinden emindi. Büyü dükkânına gelen kişiler, genellikle bir an önce istediklerini alıp gitmek için acele ederlerdi. Bu nedenle, yaşlıadam, pazarlığın başındaki düşünce yolculuklarında yalnız kalırdı. Şu anda da, sessizliğin yalnızca kendi işine yaradığını biliyordu.
Koltuğu ile birlikte öne doğru eğilerek müşterisinin gözlerinin içine baktı ve ağır ağır konuşmaya başladı;
“Beyefendi, her ne kadar siz elli beÅŸ yıl karşılığında bana her ÅŸeyinizi vermeye hazır olsanız da, ben sizden bir tek ÅŸey isteyecegim.”
“Dileyin benden ne dilerseniz.”
“BelleÄŸinizi…”
“Anlamadım?”
“BelleÄŸinizi dedim. Elli beÅŸ yılın yaÅŸantısını içinde barındıran belleÄŸinizi istiyorum.”
“Ah evet anladım. Ä°lginç bir bedel. Kabul ediyorum. Tamam alın belleÄŸimi.”
“Emin misiniz?”
“Neden olmayayım? Elli beÅŸ yıl kazanacağım.”
“BelleÄŸinizi, içindeki her ÅŸeyle birlikte bu dükkânda bırakıp gideceksiniz. Elli beÅŸ yılın tek bir anını hatırlamayacaksınız, buraya neden geldiÄŸinizi bile.”
“Daha iyi ya. Her ÅŸeye yeniden baÅŸlayacağım. Zaten geçmiÅŸi hatırlamak istemiyorum ki.”
“O halde, korkarım elli beÅŸ yıl sonra buraya tekrar gelirsiniz. Tabii o zaman benim yerime bir baÅŸkası size yardımcı olur.”
“Hayır hayır. Emin olun ki, ÅŸu dakika belleÄŸimi size bırakıp elli beÅŸ yılımı geri alacağım ve dükkânınızı bir daha dönmemek üzere terk edeceÄŸim. Ve yine söz veriyorum, ÅŸu ana kadar yaptığım hataların hiçbirini tekrar etmeyeceÄŸim.”
“Ä°sterseniz baÅŸka sözler vermeyin. Çünkü, az sonra, belleÄŸinizle birlikte bütün hepsini burada bırakıp gideceksiniz.”
Yaşlı adamın son sözleri, müşterinin duraklamasına neden olmuştu. Bu sözlerin anlamını kavrayabilmek için birkaç saniye düşünmek zorunda kaldı.
“Nasıl yani? Buradan çıktığımda hiçbir ÅŸey hatırlamayacak mıyım? Sizinle konuÅŸtuklarimızı bile, öyle mi?”
“…………………………….”
“Yani hiçbir ÅŸeyi mi? Buraya neden geldiÄŸimi, sizin kim olduÄŸunuzu ve hatta…”
“Ne yazık ki!”
Yaşlı adam, şu anda pazarlığın sonuna geldiklerini hissediyordu. Karşısında oturan müşterinin yüzünde gördüğü aydınlanma, pazarlık sahnelerinin en hoşlandığı görüntüsüydü. Son sözleri müşterisinin söylemesini istediği için bir süre sessiz kaldı ve bekledi. Bu seferki sessizliğin, müşterisinin işine yaradığından emindi. Onun aydınlanan yüzünün ortasında parlayan gözbebekleri, yaşlı satıcı için, sessizliğin içinden çıkacak sesli bir coşkunun habercisi gibiydi.
Gerçekten de, konuşmaya başlayan müşterisi onu yanıltmadı;
“Sanırım ne demek istediÄŸinizi ÅŸimdi anlıyorum. EÄŸer elli beÅŸ yılın bedeli bu ise, pes ediyorum. BelleÄŸimden vazgeçemem. Bu neye benziyor biliyor musunuz? Bir kadının, çok istediÄŸi bir tokayı, saçları karşılığında satın almasına. Çok ilginç bir insansınız. Bana, büyü dukkanından almak istediÄŸimden çok farklı birÅŸeyle çıkacağımı söylemiÅŸlerdi de inanmamıştım. Ben, bugüne kadar ki yaÅŸamımı almak için gelmiÅŸtim, ancak bugünden sonraki yaÅŸamımı alıp gidiyorum. Size teÅŸekkür ederim.”
“BirÅŸey deÄŸil. Güzel bir pazarlıktı. Hoşçakalın.”
