Hikayelerden Anilar Ask Bilim teknoloji Masallar edevlet Hikaye Hikayeler Makale Makaleler Siir Siirler Hikayeleri Guzel Sozler Gunluk Kim kimdir nedir » Hikaye http://www.hikayelerden.com hikayelerden Din Genel Külfür hikaye hikayeleri Sun, 22 Jan 2012 09:37:04 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.1 Son Yaprak hikayesi hikaye hikayeleri http://www.hikayelerden.com/son-yaprak-hikayesi-hikaye-hikayeleri.html http://www.hikayelerden.com/son-yaprak-hikayesi-hikaye-hikayeleri.html#comments Fri, 25 Feb 2011 22:18:59 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=1611 Ülkenin batısındaki küçük bir mahallenin bir sokağının neredeyse
tamamı ressamlardan oluşmaktaydı. Bu mahallede, üç katlı bodur
bir tuğla yığınının tepesinde iki kız arkadaşın stüdyoları bulunmaktaydı.
Alt katlarında ise yaşlı bir ressam otururdu.

Günlerden bir gün kız arkadaşlardan biri zatürree hastalığına yakalandı.
Genç kız günden güne eriyordu. Bir gün, arkadaşı resim yaparken
o da yatağında pencereden dışarı bakıyor ve sayıyordu…

Geriye doğru sayıyordu; “Oniki” dedi, biraz sonra da “onbir”; arkasindan
“on”, sonra “dokuz”; daha sonra, hemen birbiri ardina “sekiz” ve “yedi”.
Arkadaşı merakla dışarı baktı. Sayılacak ne vardı acaba?
Görünürde sadece kasvetli, bomboş bir avlu ile altı yedi metre ötedeki
tuğla evin çıplak duvarı vardı. Budaklı köklerinden çürümüş,
yaşlı mı yaşlı bir asma, tuğla duvarın yarı boyuna kadar tırmanmıştı.

Dönüp arkadaışna “Neyin var?” diye sordu. Hasta kız fısıltı halinde” altı” dedi.
“Artık hızla düşüyorlar. Üç gün önce neredeyse yüz tane vardı.
Saymaktan başıma ağrı giriyordu. Ama şimdi kolaylaştı.
İşte biri daha gitti. Topu topu beş tane kaldı şimdi.”
“Beş tane ne?” diye sordu arkadaşı. “Yapraklar, asmanın yaprakları.
Sonuncusu da düşünce, ben de mutlaka gideceğim. Hissediyorum bunu.”

Arkadaşı ona saçmalamamasını söyleyip içmesi için çorba götürdü.
Fakat o: “İşte bir tanesi daha gidiyor. Hayır, çorba filan istemiyorum.
Bununla geriye dört tane kaldı. Hava kararmadan sonuncusunun da düştüğünü
görmek istiyorum.. Ondan sonra ben de gidecegim.” diyerek cevap verdi.

Genç kız uykuya daldığında arkadaşı da alt katta ki yaşlı ressama
ziyarete gitti. Bu sırada yaprak olayını da anlattı yaşlı adama.
Yukarı çıktığında arkadaşı uyuyordu. Ertesi sabah hasta kız hemen
arkadaşına perdeyi açmasını söyledi. Ama hayret! Hiç bitmeyecekmiş
gibi gelen upuzun gece boyunca aralıksız yağan yağmur ve şiddetle esen
rüzgârdan sonra, bir asma yaprağı hâlâ yerinde duruyordu.

Sapına yakın tarafları hâlâ koyu yeşil kalmakla birlikte, testere ağzı gibi
tırtıllı kenarlarına ölümün ve çürümenin sarı rengi gelmiş olan yaprak,
yerden altı yedi metre yükseklikteki bir dala yiğitçe asılmış duruyordu.

“Bu sonuncusu” dedi hasta kız.”Geceleyin mutlaka düşer diye düşünmüştüm.
Rüzgârı duydum. Bugün düşecektir, o düştüğü an ben de öleceğim.”
Ağır ağır geçen gün sona erdiğinde onlar, alacakaranlıkta bile, asma
yaprağının duvarın önünde sapına tutunmakta olduğunu görebiliyorlardı.

Derken şiddetli yağmur tekrar başladı. Hava yeteri kadar aydınlanır
aydınlanmaz, genç kız hemen perdenin açılmasını istedi. Asma yaprağı
hâlâ yerindeydi. Genç kız, yattığı yerden uzun uzun yaprağı seyretti. Sonra
arkadaşına seslendi. “Münasebetsizlik ettim. Benim ne kötü bir insan
olduğumu göstermek istercesine, bir kuvvet o son yaprağı orada tuttu.

Ölümü istemek günahtır. Şimdi biraz bana çorba verebilirsin.” dedi.
Akşamüstü gelen doktor ayrılırken; şimdi alt kattaki bir hastaya
bakmam gerekiyor. Yaşlı bir ressammış sanırım. O da zatürree.
Yaşlı adamcağız çok ağır bir durumda, kurtulma umudu yok ama
daha rahat eder diye bugün hastaneye kaldırılıyor dedi.

Ertesi gün doktor : “Tehlikeyi atlattınız, siz kazandınız.” dedi.
O gün öğleden sonra arkadaşı artık iyileşmiş olan arkadaşına alt kattaki
yaşlı adamı anlattı. Yaşlı adam iki gün hastanede yattıktan sonra ölmüş.

Hastalandığı günün sabahı kapıcı onu, odasında sancıdan kıvranırken
bulmuş. Pabuçları, elbisesi baştan aşağı sırılsıklam, her yanı buz gibi bir
haldeymiş. Öyle korkunç bir gecede nereye çıktığına akıl sır erdirememişti
kimse. Sonra, hâlâ yanık duran bir gemici feneri, yerinden sürüklene
sürüklene çıkarılmış bir portatif merdiven, bir de üstünde birbirine
karışmış sarı, yeşil boyalarla bir palet ve sağa sola saçılmış bir kaç fırça
bulmuşlar. O zaman o son yaprağın sırrı da çözüldü. Rüzgâr estiği zaman
bile yerinden oynamayan yaprak, yaşlı ressamın şaheseriydi. Yaşlı adam,
son yaprağın düştüğü gece oraya bir yaprak resmi yapıp yapıştırmıştı.

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
  • 25 Ağustos 2011 -- iyilik ve kotuluk hikayesi
    Yaşlı kızılderili reisi kulubesinin önünde torunuyla oturmuş, az ötede...
  • 11 Mart 2008 -- Bir Yumurta Hikayesi
     Şeyh Ahmed Bedevi Hazretleri Tanta civarında gezerken bir çocuğa rast...
]]> http://www.hikayelerden.com/son-yaprak-hikayesi-hikaye-hikayeleri.html/feed 0 Evlilerin duası http://www.hikayelerden.com/evlilerin-duasi.html http://www.hikayelerden.com/evlilerin-duasi.html#comments Mon, 18 Jan 2010 20:53:19 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=461 evli erkek duası

Allahım… Karımı her türlü tehlikeden koru, gerekirse ben tehlikeye atlayayım. Onu hiç yorma gerekirse ben yorulayım o çalışmasın ben çalışayım o hasta olmasın ben olayım_! Allahım o aldatmasın ben aldatayım benim guzel karım dul kalmasın ben kalayım…
ELHAMDURUSU İLE KIZLAR SÜRÜSÜ İLE
SABAH BİRİSİ İLE AKŞAM YENİSİ İLE………

Evli kadın duası

Allahım lütfen bana; deniz kadar etkileyici bakışları olan ve yakışıklı (aliye) ferit kadar kibar ve olgun (bir dilim aşk)seli kadar zeki ve zengin(bir istanbul masalı) baran kadar karizmatik(haziran gecesi)cem kadar sadık ve eğlenceli(avrupa yakası) polat kadar güçlü(kurtlar vadisi) mithat kadar becerikli(sahra) ve niko kadar fedakar ve kararlı(yabancı damat)biriyle tanışma fırsatı ver. Ve de evdekini kapıya koyabilmek için yeterice cesaretim olsun yoksa televizyon karşısında ihtiyarlamaya devam edeceğim.

ELHAMDULİLLAH ERİYNEN YAKISIKLILAR SÜRÜYNEN HERGÜN BASKA BİRİYNEN,
NASİP EYLE YARABBİ…..

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
]]> http://www.hikayelerden.com/evlilerin-duasi.html/feed 0 Gecede Yatmaz Gunduzde http://www.hikayelerden.com/gecede-yatmaz-gunduzde.html http://www.hikayelerden.com/gecede-yatmaz-gunduzde.html#comments Fri, 05 Jun 2009 17:54:34 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=389 Çocuklara on iki yaşından önce saat, ortaokula başlamadan takım elbise alınmadığı yıllardı. büyüklerin de ulaşamayacağı şeyler vardı elbette. gerçi, sınırlı tüketim maddeleri; yol yok otomobil düşünsünler, elektrik yok beyaz eşya taksiti ödesinler. günün koşullarına göre yinede önemli yasaklar var. Örneğin damatlıktan başka takım elbise, her yanı yama olmadan yeni iskarpin alamaz, lokantada yemek yiyemezler. yalnız düğünlerde giymek zorunda olduğun bir takım elbise ve tümüyle giyilemez duruma gelince yenileyebileceğin iskarpin hakkın vardır. bir ömür nasıl başlar ve nasıl biter harfiyen bilirsin. fazlasını da isteyemez ve düşünemezsin çünkü; ayıptır, israftır. bütün bunlara karşın yine de yoksulluk diz boyudur. senede bir kez ürün veren toprak, aile bütçelerinde günün gereksinmelerini karşılayacak ekonomiyi yaratamaz. babaların ve çocukların en büyük düşlerinden en önemlisi de evlerine transistorlu bir radyo alıp, anteni çatıya asmak ve başında toplanıp “acensleri” ve birbirinden içli şarkıları, türküleri dinlemektir. dedelerden, ninelerden izin almadan kuruş harcamaksa olası değildir. asıverirler doran bacadan adamı; hem de ters çevirip bacağından, baş aşağı… karşı köyde bir evde vardı radyo. köyler bir tepenin iki yamacına kurulmuşlardır.. doğu yamaçta evler, tepeyi aşıp batı yamaca geçince tarlalar ve bahçeler. karşı köyde de aynen doğu yamaca evler, batı yamaca tarlalar. radyolu ev ile mustafa amcanın tarlası kuş uçuşu altı, bilemedin yedi yüz metre. elbette vadiyi inip çıkarsan kilometreyi aşar yol. radyo sahibi de sonuna kadar açardı sesi ve her iki köye birden dinletirdi. nezahat bayram, muzaffer akgün en sevilenlerdi. köylülerin yaşlısı, genci her ikisine de vurgundular. radyo o denli belirleyici ki, batı yakasının imeceleri dolup taşarken doğu yakasının işleri hep geri kalıyordu. İnek otlatmaya da illaki o yakaya gitmek istiyorduk. bu seçim aile bile kavga, küskünlük ve çekişme yaratabiliyordu. İlçede de her kahvede yoktu radyo. Öğlen haberleri, İhtilaller, dünya kupası maçları olduğunda radyolu kahve önleri miting alanına dönüyordu. o yıl fındık mı bol oldu, radyo mu çok geldi mağazalara bilemiyorum? ama mustafa amca bir salı akşamı elinde radyo ile döndü eve. Çatıya çıkıldı anten asıldı, radyonun kulağı büküldü ve lambası yandı. Çatur çutur sesleri ile ibre aranmaya başladı. kızılca kıyamet koptu evde. haberi alan mahalleli, mustafa amcanın eşiği önünde toplanıp ol anı beklemeye koyuldular; radyo sesini duyunca içeri doluştular. evin içi doldu tıkış, radyoyu görebilenlerde ayrı bir keyif, sanki göz gözeler. hepsi birden kulak kesilmişler, nezahat bayram’ı , muzaffer akgün’ü bekliyorlardı ama nafile. o zamanlar radyo yayınları belirli saatlerde yapılıyor, devletin olanakları da yurttaşından çok değil yani. zenginler de henüz semirmemiş. oradan buradan tırtıklama aşamasındalar, zar zor geçiniyorlar; çok kazanmanın yolunu, yöntemini öğrenmemişler henüz. derken bir türkü yakalıyorlar. İbre bir iki sağa sola gidip geldikten ve ses netleştikten sonra sabitlenir. sabırsız, sessiz sedasız, derin bir huşu içine girerler. kehanette belirtildiği üzere, demir dil verip söylemeye başlar.. türkü biter ve bir ses “mustafa geceyatmaz’dan türküler dinlediniz” der. bu ses, içi cayır cayır yanan gülüşan ninenin tepesine kaynar sular boşaltır. “oğlan, bu yılki fındığın parasını gitmiş külek kadar andıra yatırmış” diye söylenip durmaktadır zaten. bu kez dışa vurur biçareleğini, sessizliğin içine doğru fısıldar yorgun, yoksul sesiyle; “mustafa, aldı bizim delinin yedi yüz lirasını, gece de yatmaz, gündüz de” der.

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
]]> http://www.hikayelerden.com/gecede-yatmaz-gunduzde.html/feed 0 Sen Uzaktin http://www.hikayelerden.com/sen-uzaktin-2.html http://www.hikayelerden.com/sen-uzaktin-2.html#comments Sun, 28 Dec 2008 21:04:55 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=364 Karanlık bir odadayım. Yüreğime senin nefesini çekiyorum. Aynalar yüzüme gülüyor alaylı alaylı. Aynalarda sensizliğimi ve bakamadığım yüzünü görüyorum. Ne kadar uzaksın bana? Başımı çevirdiğimde göremiyorum gözlerini, oysa kalbimde hissediyorum kalbinin kıpırtılarını. Bir yaz yağmuruydu seni alıp götüren. Söz vermiştin oysa bir sonbahar akşamı döneceğim diye. kalbime sonbahar geldi. sen yine gelmedin.

Sığındım; biçare sensizliğime, senin yerini tutmasa bile. Yinede bir umut besliyorum ölümle yoğrulmuş ve sen gittin gideli dallarını köküne salmış ay ışığı ile beslenen yüreğimde. Artık ne güneşin doğmasına izin veriyor nede yağmurun yağmasına yüreğim. Sen gittin diye. Çocuksu duygularımla besliyorum gitmesin, terk etmesin diye beni yüreğim. Masal kahramanlarımda terk etti beni, suçlu benmişim gibi. Bembeyaz aşklarda kaldı doyasıya kullanamadığım gülümsemelerim.

Sen gittin gideli yıldızlara takılır gönlüm, inadıma resmini çizer, ölüm kokan yıldızlar; ben bayılırım. Çok uzakta bir sen görürüm hayalimde, koşarım kavuşmak, koklamak, sarılmak için sana; her adım uçurum olur. ölürüm. Her adım sen olur. Uyanırım; gözlerimden bir damla sen düşer, ağlamaklı olurum. Gecenin karanlığı korkutur, göz yaşlarım boğar beni. Bulut bulut sen gelirsin “kurtuldum” derim. alır beni sensizliğe atarsın. Ben ağlarım. “Biraz eskitilmişte olsa senin bu sevda” gel gel de al diye çığlık atarım yıldızlar sağır olurcasına.

Sana dokunmak istediğimde uzaktaydın, uyuduğumda gecede, beklerken kayıptın. Yalan kadar doğru, gerçek kadar acı, dokunacak kadar yakın, göremediğim kadar uzaktın.

Sen uzaktın

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
]]> http://www.hikayelerden.com/sen-uzaktin-2.html/feed 0 Sonuna kadar Diren http://www.hikayelerden.com/sonuna-kadar-diren.html http://www.hikayelerden.com/sonuna-kadar-diren.html#comments Sun, 28 Dec 2008 21:04:26 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=362 ben gercek aşkı yasamak ıstıyorum bu zamankı gıbıı palavra aşkları ıstemıyorum cunku kımse gercekten bırbırlerını sevmıyo ıkı tarafta bırbırınden bıseyler koparmanın amacı ıcınde ve bu bole devam etmekte eskıden aşklarda hem cok zor hemde heyecamlı cunku bırbırlerıne kavusmanın brbırlerıyle konusmanın heyecanı butun zorlukları unutturu bılıyodu onceden sımdıkı gıbı ınternet yok telefon bıle yok nerde sımdıkı gencler gıbı butun saat bırbırlerıyle konusmaları ımkansızzzz eskıden sevgılerını en guzel kagıtlara dusuncelerını aşklarını yazarak bırbırlerıne yollayıp bıde postanın gelecegı gunu bekleyerek gecırıyolardı gunlerını…diyecegim eskı aşklar gıbı bı aşk yasayamıyoruzz o heyecan yok ama gercek aşkı buldunuz mu hıc bı zaman onu bırakmayın ve ne olursa olsun sonuna kadar savasın gercek bı asker gıbı

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
]]> http://www.hikayelerden.com/sonuna-kadar-diren.html/feed 0 Halil İbrahim Bereketi http://www.hikayelerden.com/halil-ibrahim-bereketi-2.html http://www.hikayelerden.com/halil-ibrahim-bereketi-2.html#comments Mon, 24 Nov 2008 22:45:20 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=346 Vaktiyle birbirini çok seven iki kardeş varmış… Büyüğü Halil… Küçüğü ise İbrâhim…
Halil, evli çocuklu. İbrahim ise bekârmış. Ortak bir tarlaları varmış iki kardeşin.
Ne mahsul çıkarsa, iki pay ederlermiş. Bununla geçinip giderlermiş. Bir yıl, yine harman yapmışlar buğdayı. İkiye ayırmışlar. İş kalmış taşımaya.

Halil :
- İbrahim kardeşim ; Ben gidip çuvalları getireyim. Sen buğdayı bekle.
- Peki ağabey demiş İbrahim.

Ve Halil gitmiş çuval getirmeye. O gidince, düşünmüş İbrahim:
- Ağabeyim evli, çocuklu. Daha çok buğday lazım onun evine
Veee… kendi payından bir miktar atmış onunkine.

Az sonra Halil çıkagelmiş.
- Haydi İbrahim…! Demiş, önce sen doldur da taşı ambara.
- Peki ağabey…!

İbrahim, kendi yığınından bir çuval doldurup düşmüş yola..
O gidince, Halil’i düşünmüş bu defa:
- Çok şükür, ben evliyim, kurulu bir düzenim de var. Ama kardeşim bekâr. O daha çalışıp, para biriktirip ev kuracak… Böyle düşünerek, kendi payından onunkine atmış birkaç kürek. Velhasıl , biri gittiğinde diğeri aktarırmış kardeşinin payına. Birbirlerinden habersiz etmişler akşamı. Bakmışlar ki buğdaylar bir türlü bitmiyor hatta azalmamış bile.

Bu kadar iyi yürekli iki kardeşin hiç bir işi ters gitmemiş. Ürünleri bereketli dostlukları ise hep hayırlı olmuş.

“Bereket” denilince, bu kardeşler akla gelir.
Birbiri için çabalayan bu bereketin adı ise “Halil İbrahim” bereketidir…

Allah hepimize Halil İbrahim bereketi versin.
Birbirimiz için koşuşturalım, artalım eksilmeyelim.

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
]]> http://www.hikayelerden.com/halil-ibrahim-bereketi-2.html/feed 0 Evin Hikayesi http://www.hikayelerden.com/evin-hikayesi.html http://www.hikayelerden.com/evin-hikayesi.html#comments Mon, 24 Nov 2008 22:31:02 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=344 __Sana Evin diyebilir miyim?.
__Neden ?….

Neden diye başlayan bir soru, cevabının ardında binlerce kelimenin
gizli olduğunu kendisi de biliyordu, ama yinede o gizemli kelimeyi
kullanmadan edemedi. Aslında neden o isimle hitap edilmek istediğini iyi
biliyordu. Ancak bir daha neden’e neden olan nedeni duymak, bilmek
istiyordu. Belki önceki nedenden bir başka bir neden vardır diye düşünüyordu.
Küçük bir ihtimal olsa da yine içine küçük bir umut doğdu ve o gizemli
kelimeyi kendisine sordu.
Güneş batmak üzereydi, sahilde sadece onlar vardı, akşam üstü sahilde
kimseler yoktu. Bir birinin elini kenetlenmişti, daha da parmaklarınızı
avuçlarında sıkarak yürüyorlardı. Şaziye hiçbir şey demeden o gizemli
kelimeyi sorduktan sonra, eğer vereceği cevap daha önce verdiği cevapla
aynıysa hiç de duymak istemiyordu. Bir daha ne kendi yüreğini sızlatmak
nede kanayan Ahmet’in yarasını bir kez daha kanatmak da istemiyordu.
Unutmaya yüz tutmuş, hayatının en güzel günleri cehenneme çeviren o
anları bir kez daha Ahmet’e hatırlatmak da istemiyordu. Ama içinde büyüdükçe
büyüyen bu kuşkunun nedeni de öğrenmeden edemiyordu.
Şaziye uzun zamandır içini kemiren, hiç yüzünü görmediği ama Ahmet’in
kendisiyle konuşmadığı süre içinde bütün kalbi onun olduğu kişiyi
kıskanıyordu. Hiçbir zaman cesaret edip de kendisiyle bu konuyu konuşmamıştı
o ana kadar ve hiçbir güç Ahmet’in onun duygularından
arındıramayacağını da iyi biliyordu. Ne zaman kendisine “sana evin diyebilir miyim”
sorulduğun da kendisi bunun nedeni biliyordu, ama yinede sormadan
edemiyordu. Belki bir gün gerçeği söyler diye. Ancak o güne kadar Ahmet var olan
gerçeği hiç söylemedi. İçinde alevlenen ateşiyle kavuran yüreklerini
Şaziye’ye göstermedi. Aslında kendi derdiyle onu üzmek de istemiyordu.
Şaziye kendisini sevdiğini iyi biliyordu. Sevmenin de ne demek olduğunu
da iyi biliyordu. Bir başkası için yüreği yandığı kadar, Şaziye’nin de
yüreği onun için yandığını da iyi biliyordu. Bu nedenle asla gerçeği o
ana kadar söylememişti. Hep aynı cevap ve gözlerini Şaziye’nin
gözlerinden kaçırarak. Kaçamak cevap vermişti.

__Ben bu ismi seviyorum.
__Başka bir nedeni yok mu.
__Sevmekten başka ne neden olabilir ki.

Şaziye bütün cesaretini topladı. O anda her şeye hazırdı. Bu nedeni
öğrenmek bahasına Ahmet’i yitirmeye de hazırdı.

__Ben hazırım. Eğer sende hazırsan anlatmaya başla. Her kimse Evin,
biliyorum aramıza beden olarak girmez. Ama duyguları ise her zaman
yanımızda, evimizde, hatta yatağımızda olduğunu biliyorum. Artık onunla
tanışmak istiyorum.

Sahil boyunca hiç konuşmadan yürüdüler. Ahmet hiçbir şey söylemek
istemiyordu. Aynı zamanda bu kadar karışık olan bir konuyla ilgilide
hiçbir şey de anlatmak da istemiyordu. Uzun yıllar yüreğini inciten,
gecelerini uykusuz geçirmesine neden olan sevdayı nasıl anlatabilirdi ki, o
anda kendisine aşık olan kişiye. Ama Şaziye sessizliğe bürünerek onun
açıklama yapılmasını bekliyordu.
Şaziye onun açıklama yapmasını beklerken Ahmet de kafasında bin bir
fikir geçiriyordu. Bilemiyordu nereden başlayacağını. Evin ile o kadar
karışık şeyler yaşamıştı ki. Bir tarafta hayatının en güzel duyguları
onunla paylaşmıştı. Bir yanda da hayatının en karanlık ve yalnızlık
içinde avazı çıktığı kadar bağırdığı geceleri onun hayalıyla yaşamıştı.
Hayatının en belirgin şeyleri Evin ile yaşadığı için, hangisini anlatmaya
başlayacağını bilemiyordu. “İyi tarafını mı yoksa kötü tarafını mı
anlatayım” diye düşünüyordu. İyi tarafını anlatırsam, Şaziye kıskanır ve
onunla geçireceği her an kıskançlık duygularıyla yaşayacağını düşündü.
Kötü taraf ise; asla Şaziye kendisine inanmayacağını düşünmeye başladı.
Uzun bir yürüyüşten sonra, artık karar verdi. Anlatacaktı her şeyi.

__Gerçek anlamda ilk aşık olduğum kızdı. Pek güzel sayılmazdı, ama
gönül bu bir kere sevmişti. Seviyordum, kendisi de beni seviyordu veya
ben öyle sanıyordum. Onsuz bir şeyi düşünemiyordum. Aslında onunla
gelecekte bir planım da yoktu. Onu yitirmek hiçbir zaman düşünemedim. Her
zaman benim olduğunu ve yanında olacağını düşünüyordum. O kadar seviyordum
ki, hiç düşünmeden hayatımı onun uğrunda verebilirdim. Derken bir gün
ailesi bizim ilişkimizi uygun görmedi ve ayrılmamız gerektiğini
kendisine söylediklerinden haberim yoktu. Nerden bilebilirdim ki, yaşantının en
karamsar günlerin beni beklediğini. Bundan sonra kendisinin bende
bıraktığı acı izlerle yaşayacağımı nereden anlayabilirdim ki. Neden ise
aslında hem çok basitti hem de belirgin di. Kendisinin zengin olmasıydı.
Onun için zenginlerden nefret ediyorum. Tanıştığımız ilk gün bu nedenle
sana sordun zengin misin. Sende yanlış anladın ve benim zenginleri
aradığımı düşündün.
__Evet öyle düşünmüştüm.
__Ondan sonra tahmin edersin işte, uykusuz geceler. Zamansız
kabuslar, gündüzü olmayan geceler. Yarını olmayan düşünceler. Hayatımın en zor
anlarını en büyük kabuslarını yaşadım. Yıllarca cep numaramı
değiştirmedim, hep aynı numarayı uzun süre kullandım. Sadece belki bir gün arar
diye. Yanlışlıklada olsa numaramı çevirebilme ihtimalini düşünerek hep
telefonumu açık tuttum ve numaramı değiştirmedim. Uzun süre arar “seni
seviyorum” diyeceğini bekledim. “Seni seviyorum” diye bilmesi için
neleri vermezdim ki, her şeyimi verirdim hiç düşünmeden. O kadar istiyordum
ki o kelimeyi ondan duymayı hayatımı bile verirdim hiç düşünmeden. Uzun
yıllar bekledim demedi, aramadı da. ayrılmamızın nedeni ailesinin
baskısı mı yoksa bir başka birimi bunu da anlamadım, anlayamadım. Kendisi de
söylemedi, bende sormadım, soramadım. Sadece ayrılığı kabul etmedim o
kadar. Hep onunla karşılayacağım anı bekledim.

Şaziye en korktuğu andı işte o an, bir daha karşılaşırlarsa, o kadar
büyük olan aşklarının tekrar canlanması ve o kadar büyük bir aşkla
sevdiği Ahmet ile onun arasına girmesi düşüncesine kapıldı. Aceleyle hemen
sordu.

__Bir daha onunla karşılaşmadın mı.
__Bir gün otobüsün içindeydim, sabah erken olduğu için aracın içinde
fazla kimse yoktu, çok dalgındım ve bir anda birinin kucağıma bir bebek
bıraktığını gördüm. irkildim!. Kafamı kaldırdığımda karşımda Evin
duruyordu. Bebek onundu ve benden değil bir başkasındaydı. Aklıma gelen tek
şey, bu bebek bizim olabilirdi..Ama benim değildi. Evin de artık benim
değil, bir başkasının olmuştu, hem de bir bebek vererek.

Şaziye bunları duyduğunda hem çok sevindi, hem de içi bir acıyla
burkuldu. Sevdiği adamın böyle bir acı yaşadığına üzülüyordu, aynı zamanda
artık hiçbir nedenle Evin onun ile sevdiği kişinin arasına
girmeyeceğini de iyi biliyordu.
Evin bir başkasının olmuştu, tüm ruhuyla, beyniyle, hayatıyla hata
bebeğiyle. Bunu iyi biliyordu, asla Ahmet ile Evin bir daha
kavuşmayacaklarını da. Tamamen beyninden silmek için artık başka Evin veya Evin’leri
sevmek istediğini anladı Şaziye. Onun için kendisine Evin demek
istiyordu. Onunla yaşadığı her şeyi, ama her şeyi unutmak istediğini iyi
anlıyordu. Bundan böyle kendisine ait olacağını düşündü, hem de tüm
benliğiyle.
Evin’e olan aşkı hiçbir şeyin bitiremediğini, ne ailesinin çıkardığı
engeller, onları ayırmak için yaptıkları baskılar, uykusuz geçirdiği
geceler, kabus dolu anlar, nede yarını olmayan günler. Sadece o küçük
bebek Evin’e olan aşkını bitirmişti. Babasının başaramadığı şeyi, küçük
bebeği başarmıştı. Artık Evin aralarında olmayacağını iyi biliyordu.
Şaziye iyice Ahmet’e yaklaştı ve başını onun göğsüne gömdü, ağlayan
bir ses tonuyla.

__Evet bana Evin diye bilirsin. Acılarına teselli olacaksa, senin
için Evin de olurum.

Çürümeye yüz tutmuş duyguların arasında, sadece kendisine tek bir şey
hatıra kalmıştı, Evin. Evin olurum demekle, Evin olunmuyordu, Evin
demekle, Evin de olmayacaktı. Bunu ikisi de iyi biliyordu.

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
]]> http://www.hikayelerden.com/evin-hikayesi.html/feed 0 Umit Tasi http://www.hikayelerden.com/umit-tasi.html http://www.hikayelerden.com/umit-tasi.html#comments Mon, 24 Nov 2008 22:03:34 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=320 Küçük çocuk,deniz kenarında gördüğü yassı bir taşın güzelliğine hayran olmuştu.Mutlaka bir mücevherdi bulduğu. Şekli de bir insan kalbi gibiydi.Üstelik de parıl parıl parlamaktaydı.
Çocuk, taşı avuçlayıp evine koştu. Ve onu büyük bir heyecanla babasına uzattı.
Adam, yavrusunun soğuktan morarmış avucundaki taşın,birbirine sürtüldüğünde kıvılcım çıkartan bir çakmak taşı olduğunu hemen anladı.Fakat bunu ona söyleyemedi.
Küçük çocuk, rüyalarını süsleyen bisiklete kavuşmak için elindeki taşı satmak istiyor ve o paranın bir bölümüyle, bir de top alacağına inanıyordu.Fakat babası buna yanaşmıyordu.
Çocuk, işin kendisine düştüğünü anladığında, tatilde simit sattığı çarşıya gitti.Kuyumcu vitrinleri, göz kamaştıran ışıkların aydınlattığı altın kolyelerle doluydu. Bir de, elindeki taşın çok daha küçük olanlarıyla süslenen pahalı yüzüklerle.
Çocuk,en gösterişli mağazayı gözüne kestirdikten sonra, bir süre vitrin önünde bekledi.İçeride, dükkan sahibi olduğu anlaşılan bir adam vardı. Müşteri olarak da, kürk mantolu bir hanım.
Küçük çocuk, biraz sonra içeri girdi. Ve cebinden çıkardığı taşı dükkan sahibine uzatarak bu pırlantayı deniz kenarında buldum efendim! dedi. Eğer isterseniz size satarım.
Adam, taşa uzaktan bir göz atıp O sadece basit bir çakmak taşı, dedi. Bütün sahil o taşlarla doludur.
Hayır, diye atıldı küçük çocuk. İsterseniz ıslatın. Ne kadar parladığını göreceksiniz.
Dükkan sahibi, zengin müşterisini kaçırmaktan korkuyor ve çocuğu kolundan tutup atmayı planlıyordu.
Kadın, onun niyetini sezmişti.Çocuğun taşına yakından bakıp;
Tam istediğim şey! diye gülümsedi. Onu bana satar mısın?
Küçük çocuk, taşının gerçek değerini anlayan biriyle karşılaşmış olmaktan son derece mutluydu.
Kadının cebine doldurduğu paralar ise, aklını başından almıştı. Defalarca teşekkür ettikten sonra, koşarak uzaklaştı.
Kadın, elindeki taşı kuyumcuya vererek ona bir zincir takmasını istedi.Belli ki, mücevher gibi taşıyacaktı.
Dükkan sahibi, yapmış olduğu ikazı anlamadığı için,kadının aldandığını düşünüyordu. Bu yüzden de “söylemiştim ama tekrar edeyim!”dedi. Satın aldığınız şey basit bir taştır.
Kadın, önce pırlanta kolyesine, daha sonra da yüzüğüne bakarak Zannetmiyorum!.. dedi.O taş bence bunlardan çok değerli.Çünkü küçük bir çocuğun ümidini taşıyor.

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
]]> http://www.hikayelerden.com/umit-tasi.html/feed 0 Dolunay Sevginin Asigi http://www.hikayelerden.com/dolunay-sevginin-asigi.html http://www.hikayelerden.com/dolunay-sevginin-asigi.html#comments Mon, 24 Nov 2008 22:03:13 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=318 Çoook çok eskiden, yeşil bir vadinin içinde
bir ırmak kıyısında kurulu bir köy varmış,
taa dünyanın öbür ucunda.
Çok eski dedik ya,
o zamanlar gündüzleri pek güneşli geçermiş,
yağmur yağmadıkça.
Geceleri hep yıldızlı olurmuş, bulutlar olmadıkça.
Köy sakinleri tarımla uğraşırlarmış,
hayvanlar avlarlarmış, uçsuz bucaksız arazilerinden.
Sularını, kaynağı çok uzakta olan köylerinin içinden geçen,
ırmaktan alırlarmış.
Köyde herkes birbirini sever, sayarmış.
Köyde bir tek kişinin kalbinde öyle büyük bir sevgi
varmış ki, bütün köyünküne bedelmiş.
Dolun’un İntera’ya olan aşkıymış bu.
Kız, Dolun’u bilirmiş de tanımazmış yakından.
Dolun dayanamamış, bir gün gitmiş kızın yanına,
sormuş İntera’ya onunla evlenip evlenmeyeceğini.
İntera demiş ki Dolun’a: “Evlenirim evlenmeye ama
benim isteyenim çoktur, her gelen kişiden
aynı şeyi ister benim babam. Ancak babamın
bu isteğini yerine getiren benimle evlenir.”
Dolun şaşırmış. “Sensin benim kalbimin sahibi.”
diyerek başlamış sözüne “Senin dileğin benim için bir
emirdir, söyle isteğini hemen yapayım.” demiş aşkına.
İntera demiş ki; “Bir çiçek vardır;
yaprakları gümüşten tomurcukları elmastan,
onu ister babam, benle evlenmek isteyenden”.
Dolun, “Bekle beni” demiş İntera’ya,”Hemen
gidip getireyim o çiçeği ama nerededir yeri?”
İntera parmağıyla göstermiş akan ırmağı;
“işte bu ırmağın kaynağındadır der babam,
kırk gün yürümek gerekirmiş oraya varmak için
ama bir giden bir daha gelmedi şimdiye dek çünkü
oralar büyülüymüş derler, giden geri gelmezmiş
çünkü, buralardan çok daha güzelmiş oralar.”
Dolun; “Senden daha güzel ne olabilir ki,
bu dünyada?” demiş İntera’ya “Döneceğim o çiçekle,
döneceğim çünkü; seviyorum seni çünkü; sensiz
anlamı olmaz benim için o güzelliğin.”
Dolun çıkmış yola sonra.
Kırk gün yürümüş ırmağın yanından. Hep
ne kadar sevdiğini düşünmüş İntera’yı yol boyunca.
Aklındaki İntera’ymış, tek amacı ise; o çiçek.
Kırkıncı gün kalkmış Dolun sabah erkenden,
yüzünü yıkamış ırmaktan,
anlamış çok yaklaştığını kaynağına
ırmağın suyunun serinliğinden.
Devam etmiş yoluna sonra. Biraz sonra varmış
kaynağa, bütün yeşilliklerle çevrili bir göl varmış
kaynakta, gölün ortasında bir adacık,
adacığın üstünde de o çiçek duruyormuş.
Anlamış İntera’nın anlattığı çiçek olduğunu, güzelliğinden.
Yüzmeye başlamış adaya doğru hemen.
Adaya çıkınca karşısında bir adam belirmiş Dolun’un.
Adam Dolun’a; “Her gülün bir dikeni, koruyucusu
olduğu gibi, bende bu çiçeğin koruyucusuyum, eğer
almaya geldiysen; ben Salut, izin vermem buna” demiş.
Dolun şaşkın ve de kararlı bir tonla
“Ben o çiçeği alacağım sonra aşkıma kavuşacağım.”
demiş. “Hiç bir şey beni kararımdan çeviremez.”
“O zaman beni biraz dinleyeceksin” demiş Salut…
“Sana neden koparmaman gerektiğini anlatacağım
eğer, hâlâ ikna olmazsan o zaman izin veririm
almana.” Dolun ikna olmuş ve çökmüş
yoncaların üstüne, başlamış dinlemeye…
“Eğer, bir şeyi çok fazla istersen
ve engelin yoksa önünde onu alırsın.
Hayat da böyledir, insan engelleri aşarsa
yaşamına devam edebilir. Bu çiçek de
sadece yaşam için bir şeyler yapacaksan
engelleri kaldırır önünden çünkü; onun da bir görevi
var. Bu çiçek, sadece 28 gecede bir açar
yapraklarını ve döker parlayan tohumlarını göle,
bu sayede buradaki sular yükselir ve
ırmaktan taşar gider zamanla. Bu ırmak sayesinde
yaşar bu doğadaki yeşillikler, insanlar, hayvanlar.”
demiş Salut. Dolun başlamış düşünmeye
eğer, çiçeği koparırsa kavuşacaktır sevdiğine
ama kuruyacaktır ırmakları bunun yanında.
Sonunda çiçeğin başına çöker kalır Dolun.
Gümüş yapraklarında kendini görür Dolun, çiçeğin.
Yanında İntera vardır ama niye mutsuzdur ikisi de.
Aslında kalbindeki tek endişeyi görür Dolun.
Zaman geçtikçe Dolun’un düşünceleri
yoğunlaşır kafasında. Mutsuzluğunu düşünür,
çiçeksiz, İntera’sız bir yaşam düşünür.
Koparamaz çiçeği günlerce Dolun,
artık yaşamaktan zevk almaz şekilde sadece
aşkını düşünerek beklemeye başlar olacakları.
Bir gece çiçek tohumlarını bırakırken göle
bir tomurcuk da Dolun’un
sertleşmiş kalbinin üstüne düşmüş,
aniden Dolun kalbindeki aşkının
büyüklüğü kadar kocaman bir taşa dönmüş,
taş o kadar büyükmüş ki, dünyaya sığmamış,
gökyüzüne yükselmiş ve Dünya ile dönmeye başlamış.
Böylece Ay olmuş Dolun’un kalbi Dünya’ya.
O günden sonra sadece 28 gecede bir göstermiş
Dolun kalbinin tüm yüzünü,
aşkının bütün parıltısını diğerlerine.
Sadece o gecelerde aydınlatmış Dünya’yı
aynı çiçek gibi…

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
]]> http://www.hikayelerden.com/dolunay-sevginin-asigi.html/feed 0 Mektup http://www.hikayelerden.com/mektup.html http://www.hikayelerden.com/mektup.html#comments Mon, 24 Nov 2008 22:02:46 +0000 admin http://www.hikayelerden.com/?p=316 Kirli sarı duvara çivilenmiş gri asık suratlı posta kutusuna baktım,
Soğuk metal kutudan gökkuşağı fışkırıyordu sanki.
Loş bir boşluğun içinde, hem de yıllardan sonra
minik posta kutumda sarı bir zarf… Üzerinde pul.

Özlemişim! El yazısı görmeyi özlemişim meselâ…
Adımın, adresimin sevdiğim bir dost tarafından yazılmasını özlemişim.
Çocuk gibi sevindim. Bir süre açmaya kıyamadım zarfı, öylece bekledim.

Gözlerimi el yazısından almadım, alamadım. Seyrettim.
“s” biraz yamuktu, “b” desem sanki kelimeden ayrı gibi, bir başına.

Belli ki aceleyle yazılmıştı. Ama her harf bir dokunuştu.
Sarı zarfa dost eli değmişti, dost yüreği gezinmişti üzerinde.

İstanbul’un göğü grilere teslimken, sabah kuşları taze, yeşilli
yaprakların arasında kuru dal ararken, gün bulutlu,
rüzgârlı ve gitgide sessizken gelivermişti.

Apartmanın girişindeki asık suratlı gri posta kutusu
bana göz kırptı sanki. Konuştu… Duydum!

Ne zamandır hep ince uzun, dikdörtgen zarflar alıyordum. Bankalardan,
taksitli kartların ekstreleri. Bir de telefon ve elektrik faturaları.

Mektup almayalı ne çok olmuş. Ne çok özlemişim el yazısıyla
yazılmış zarfları. Her biri aynı karakterde yazılmış, puntoları bile
değişmeyen zarflar hayatımı ne zaman işgal ettiler?
Ya, el yazılı zarflar nasıl minik ve çelimsiz adımlarla uzağıma
nasıl düştüler? Ve ben buna nasıl izin verdim.

Başka zaman olsa kendime kızardım. Bu kez öyle olmadı.
Kendimi anlamaya çalıştım. Affettim. Zarfı yavaş, yavaş açtım.
Sindire, sindire. Çizgisiz kağıda yazılmış, kat yerleri
özenle ayarlanmış mektubu şaşkınlıkla okşadım.

Sadece iki satırdı mektup: “Her gün mailleşmek yetmedi birden.
Ekrandan ekrana yaptığımız yazışmalar yetmedi.
Yıllar önceki gibi olsun istedim. Biliyor musun, sana mektup
gönderirken ben aslında kendimi tazeledim.”

Yüreğim pır pır etti, gülümsedim!

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler
]]> http://www.hikayelerden.com/mektup.html/feed 0