Birisi her gece kalkıp Allah’ı anıyor, O’na dua ediyordu.

Åžeytan ona dedi:

- Ey devamlı Allah’ı anan kiÅŸi! Bütün gece Allah deyip çağırmana, yakarman karşılık seni buyur eden var mı ki?

Sana bir tek cevap bile gelmedi, daha ne zamana kadar böyle yakarıp dua edeceksin?

Adamın gönlü kırıldı, başını yere koydu ve hüzün içinde uyudu.

Rüyasında ona şöyle dendi:

- Kendine gel uyan! Niye duayı, zikri bıraktın? Neden usandın?

Adam:

- Buyur diye bir cevap gelmiyor ki… Artık kapıdan kovulmaktan korkuyorum, dedi.

Bunun üzerine dendi ki ona:

- Senin Allah demen, O’nun buyur demesi sayesindedir. Senin yalvarışın, Allah’ın senin ruhuna haber uçurmasındandır.

Senin çabaların, çareler araman, Allah’ın seni kendine yaklaÅŸtırması, ayaklarındaki baÄŸları çözmesindendir.

Senin korkun, sevgin, ümidin, Allah’ın lütuf kemendidir. Senin her Yarabbi demenin altında, Allah’ın buyur demesi vardır..

Gafilin, cahilin gönlü bu duadan uzaktır. Çünkü Yarabbi demeye izin yok ona. AÄŸzında da kilit var onun, dilinde de…

Zarara uÄŸradığı zaman, aÄŸlayıp sızlamasın diye Allah ona dert, aÄŸrı, sızı, gam, keder vermedi. Artık anla ki, Allah’a dua etmeni,

O’nu çağırmanı saÄŸlayan dert, Dünya saltanatından daha iyidir. Dertsiz dua soÄŸuktur. Dertliyken yapılan dua ise gönülden kopar…