Gözlerini üzerime dikmiÅŸ yüzünde gülümseme bana doÄŸru ilerliyordu. ” Merhaba” dedi O dakikalarda bu kelimenin hayatımı ne denli deÄŸiÅŸtireceÄŸini tahmin edemezdim. 2 yıldır arkadaÅŸlığımız devam ediyordu. Fındık kabuÄŸunu dolduramayacak bir sebepten bilmem kaçıncı kez ayrılmıştık.
Bana inat olsun diye arkadaşlarımdan birine çıkma teklif etmişti. Aylardan sonra beni bir cafeye davet ettiğinde her şeyden habersiz barışmak için çağırdığını düşünerek gittim. Saatler boyu flörtünden bahsetti. Sahte gülümsemeler takılıyor, gözümün önüne düşen göz yaşlarımı engellemeye çalışıyordum. Artık gücüm tükenmişti. Hızla ayağa kalktım. O da hızla kalktı, kolumu tuttu ve gitmeme izin vermedi. Beni deliler gibi sevdiğini söylediğinde etrafımdaki meraklı gözlere aldırmadan hıçkırıklarla ağlamaya başladım. En kısa zamanda diğer kıza her şeyi anlatıp ayrılacaktı.
Bu olaydan sonra 2 hafta geçti. Beni hiç aramadı acaba o kızı mı tercih etmiÅŸti. Bir telefon kulübesinden onu aradım. Karşımdaki ses onun trafik kazası geçirdiÄŸini yoÄŸun bakımda olduÄŸunu söylüyordu. Ona ” senin için döktüğüm her damla gözyaşının cezasını umarım çekersin” demiÅŸtim. Ama böyle olsun istememiÅŸtim. Bu kez onu tamamen kaybetme korkusundan aÄŸlıyordum. Ankara’^da bir hastanedeydi. Doktorlar yaÅŸaması için ÅŸans vermiyordu. Cenaze iÅŸlemleri baÅŸlamıştı. Tabutuna konulacak yakaya takılacak fotoÄŸraflar hazırlanmıştı. EÅŸ dost hastane kapısında bekliyordu. Bu bekleyiÅŸ üç ayı tamamlamıştı. Doktorlar anneyi hastanın yaÅŸam destek ünitelerinden çıkarılması için ikna etmeye çalışıyordu. Çünkü onlara göre yaÅŸasa bile eski saÄŸlıklı günlerine dönemeyecekti. Anne kararlıydı son nefesine kadar yanında olacaktı. Günlerce yanından ayrılmadan onunla konuÅŸtu. Ellerini tutmuÅŸ yine gelecekten söz ederken parmaklarını kıpırdatarak oÄŸlunun tepki verdiÄŸini fördü. Sevinçten hastane koridorlarında kahkahalar atıyordu. Doktorların ” Olmaz” dediÄŸini ana-oÄŸul baÅŸarmıştı.

2 yıl olmuştu onu bu süre içerisinde hiç görmemiştim. Bu süre içerisinde onu hiç görmemiştim. Şimdi karşımdaydı, çok değişmişti. Bazı zamanlar beni çileden çıkartıyordu, ona katlanamıyordum. Psikolojik tedavi görüyordu. Yine bir ayrılık zamanıydı telefonda evlenme teklifinde bulunduğunda ciddiye almamıştım. Israrla kendisini görmeye gelmemi istiyordu, yine bir ameliyat geçirmişti. Ziyarete gittiğimde evlenme teklifini yineledi. Hayatımızın 3 yılını bu kaza yüzünden kaybetmiştik. Artık başka vakit kaybetmenin bir anlamı yoktu.

Rüya gibi bir düğünle hayatımızı birleÅŸtirdik. Tabuta konması için hazırlanan fotoÄŸrafı duvara astık. Ona her baktığımızda küçük kızımıza ve hayata sımsıkı sarılarak bize verdiÄŸi mutluluk için Allah’a şükrediyoruz. Tüm mutluluklar sevenlerin olsun…