Fırına geldiğimde ortalıkta ekmek görünmüyordu. Eski bir
dostum olan fırıncı,”Biraz bekleyeceksin hocam,” dedi.
“Ä°ki-üç dakikaya kadar çıkartıyorum.”

Kenardaki tabureye oturup beklemeye koyulurken, içeriye
yaşlıca bir adamın girdiğini gördüm. Eskimiş ceketinin sol
yakası altında bir madalya parıldıyor ve yürürken hafifçe
topallıyordu. Selam verdikten sonra, fırıncının tezgahına
yaklaÅŸarak, “Ekmeklerimi alayım,” dedi.
“Benim ikizler acıkmıştır.”

Fırıncı, adamın kendesine uzattığı torbayı alarak tezgahın
altına eğildi ve bir gün öncesine ait olduğu anlaşılan
ekmeklerden dört-beş tane çıkardı.

Ben o arada oturması için kendi yerimi o adama vermiş,
tezgahın yanına iyice yaklaşmıştım. Ekmeklerden birkaç
tanesinin şekli değişmiş, katılaşmış, taş gibi olmuştu.

Fısıltı şeklinde fırıncıya sordum. Neden taze ekmeği
beklemesini söylemiyorsun? Biraz sonra çıkacak ya!..

“Bayat ekmekleri kendisi istiyor.” dedi fırıncı. “Çok fakir
olduÄŸundan, ona yarı fiyatına veriyorum.”

“Kim bu adam?” diye sordum.

“Kore gazilerinden ” dedi. “OÄŸluyla gelini bir trafik kazasında
vefat edince, ikiz torunlarını yanına almıştı. Yıllardır
onlara bakıyor, hem de çok az bir maaÅŸla.”

Fırıncının anlattıkları karşısında içimin yandığını hissediyor ve
ufak da olsa bir ÅŸeyler yapmak istiyordum.

“Aradaki farkı ben vereyim,” dedim. “Hiç olmazsa bugün
taze ekmek yesinler.” Fırıncı, teklifimi kabul etti ve biraz
sonra da, fırından yeni çıkan taze ekmekleri adamın torbasına
doldururken şekli bozuk, bayat ekmekleri de tezgahın altına koydu.

“Çok ÅŸanslısın hacı amca,” dedi. Çocuklar için sana
bugün pasta gibi ekmek vereceÄŸim.”

Yaşlı adam, bir evlat sevgisiyle kucakladığı torbayı
göğsüne bastırırken. “Allah, senden razı olsun evladım” dedi.
“Bugün onların doÄŸum günü olduÄŸunu nereden biliyordun?”