YaÅŸlı kızılderili reisi kulübesinin önünde torunuyla oturmuÅŸ,az ötede birbirleriyle boÄŸuÅŸup duran iki kurt köpeÄŸini iziliyorlardı.Biri köpeklerden siyah biri ise tam tersi zıt beyazdı ve oniki yaşındaki çoçuk kendini bildi bileli o köpekler sürekli dedeisnin kulübesinin önüde boÄŸuÅŸup duruyordu.Dedesinin sürekli göz önünde tutugu,yanından ayırmadığı iki kurt köpeÄŸi idi bunlar.Çocuk kulübeyi korumak için bir köpeÄŸin yeterli olabilecegini düşünüyor,dedesinin iki köpeÄŸe niçin ihtiyacı olduÄŸunu ve renlerinin neden illada siyah ve beyaz iki zıtlıkta oldugunu merak ediyordu.Artık bunu anlama zamanı gelmiÅŸti ve merakla sordu dedesine .YaÅŸlı reis,bilgece gülümsemeyle torunun sırtını sıvazlayarak …
“onlar benim için iki simge evlat” dedi
“Neyin simgesi” diye ,sordu çocuk yine merakla…
“Ä°yilik ve kötülüğün simgesi.Aynen ÅŸu gördüğün köpekler gibi,iyilik ve kötülük içimizde devamlı mücadele eder dururlar.Ben bunları seyrettikçe hep bunu düşünürüm.Onun için yanımda tutarım onları “dedi yaÅŸlı reis
Çocuk sözün burasında”mücadele varsa kazananı mutlaka olmalı diye düşündü” ve her çocuga has ,bitmeyen bu sorulara bir yenisini daha ekledi;
“Dede:!!!”
Peki sence hangisi kazanır bu mücadeleyi iyilik mi?? kötülük mü??”
“Hangisi mi?? Evlat. Ben hangisini iyi beslersem.”