Genç kız feci bir hastalığın pençesinde kıvranıyordu. Yaralı kalbi artık bu dünyaya
daha fazla dayanamamaya başlamıştı. Çok zengin olan ailesi tüm gazetelere,
kalp nakli için ilân vermiÅŸlerdi… Canını feda edecek birini arıyorlardı…
Genç kız ise her gün hastane odasında biraz daha solmaktaydı.

Yine yalnızdı odasında, gözü yaÅŸlı, boynu bükük ölümü bekliyordu…
Gözlerini kapadı, bu küçük odada gözyaşı dökmekten bıkmıştı… Yine de
engel olamadı pınar gibi çağlayan gözyaşlarına. Sevdiği geldi aklına,
fakir ama onu seven sevgilisi… Her gün aynı ÅŸeyleri düşünüyor,
anıları bir film ÅŸeridi gibi gözünün önünden geçiyordu…

“Param yok ama sana verebileceÄŸim sevgi dolu bir kalbim var” demiÅŸti
delikanlı… Genç kızda zaten baÅŸka birÅŸey istemiyordu…Sevgiye muhtaç biri,
sevdiÄŸinin sevgisinden baÅŸka ne isteyebilirdi ki… Ama olmamıştı iÅŸte,
dünyalar kadar olan sevgilerinin arasına, o lanet olasıca para girmeyi bilmiş,
onları ayırmıştı… Ä°ÅŸte paranın geçmediÄŸi zamanlara gelmiÅŸlerdi…
Ne önemi vardı artık? Åžu son günlerinde, sevdiÄŸi yanında olsa yeterdi…

Ayrılıklarından bu yana beÅŸ bitmeyen, çile dolu yıl geçmiÅŸti…Her günü zehir,
her günü hüsran… Ama genç kız hep sevgisini yüreÄŸinde taşımış, kalbini
kimseyle paylaşmamıştı. Sevdiğini düşündü işte o an.. Acaba o neler yapmıştı
bu kadar sene boyunca.. Kimbilir kiminle evlenmiÅŸ, çoluk çocuÄŸa karışmıştı…
Gözlerinden bir damla yaş daha damladı kurumuş, bitmiş ellerine. Ellerine baktı,
bir zamanlar ellerinin, elerini tuttuğunu hayal edip, her gün saatlerce ellerini
seyrederdi… En çok da saçlarının dökülmesine üzülüyordu. Çünkü sevdiÄŸi öpmüş,
koklamıştı onları. Her bir tanesi koptuğunda, kalbine bir ok daha saplanıyordu.
Kalbi yine sızlamaya başlamıştı. Belki sevdiği yanında olsa,
kalbi bu kadar yorulup, veda etmezdi yaÅŸama… Zaten artık ölüm umrunda
deÄŸildi genç kızın. SevdiÄŸinden ayrı yaÅŸamanın ölümden ne farkı vardı ki…

Tekrar o geldi aklına… KeÅŸke keÅŸke yanımda olsa dedi. Son bir kez elini tutsa
yeterdi. Gözlerini son bir kez öpse, rahatça ebediyen gözlerini kapatabilirdi artık…
Gözleri pınar gibi çağlamaya başladı. Sevdiğini son bir kez göremeden ölmek
istemiyordu.. Ufak da olsa ondan bi hatırasını almadan bu dünyadan göçmek
istemiyordu… SevdiÄŸi, kimbilir kiminle beraberdi? Kendi, sevgi dolu kalbini kimseyle
paylaşmayı düşünmemişti bile ama acaba o paylaşmış mıydı? Onun sevgisini
silmiş atmış mıydı acaba kalbinden? İçi birden nefretle doldu. Üstüne büyük bir
ağırlık çöktü. Onu düşündükçe her dakikasının zehir olması artık çok daha
ağır geliyordu genç kıza… Ölmek istedi, artık yaÅŸamak istemiyordu bu dünyada…
Ama sevdiğinden bir hatıra almadan ölmeyeceğine and içmişti.

Tekrar gözlerini açtı. Kimbilir belki de sevdiği onu unutmuştu.. Bu düşünceler
içinde daldı… Birden babası girdi odaya, kızına kalp nakli için bir gönüllü
bulduklarını müjdeleyecekti. Fakat genç kız çoktan uykuya dalmıştı…
Bir meleÄŸi andıran masum yüzü, sevdiÄŸinin özleminden sırılsıklamdı…

O gece biri gözlerini dünyaya kapadı, genç kız ameliyata alındı. Tekleyen ve
görevini yerine getirmeyen kalbi değiştirilmişti. Bir hafta sonra tekrar gözlerini
açtı dünyaya genç kız. Ama dünya daha farklı geldi ona. Sanki bir ÅŸeyler eksikti…

Aradan aylar geçmiş genç kız artık iyice iyileşmişti. Ama içindeki burukluğu bir
türlü atamıyordu. SevdiÄŸi aklına gelince kalbi eskisinden daha çok sızlıyordu…
Bir kere, bir kere görebilsem diye mırıldandı… Kalbi yine sızlamaya baÅŸlamıştı.
Yeni kalbi onu iyileştirmişti ama nedense her gece aniden hızlanıyor, onu
uykusundan uyandırıyor ve sanki yerinden çıkacakmış gibi atmaya baÅŸlıyordu…
Genç kız bir anlam veremediği bu durumu doktora anlatmıştı ama
ameliyatı kolay değildi, bir aya kalmadan geçer demişti doktor.

Aylar geçmişti ama hâlâ aynıydı durum. Çiçeklerinin yanına gitti. Her gün
onlarla saatlerce dertleşiyor, zaman zaman ağlıyordu onlara.. En çok kan
kırmızısı gülünü seviyordu. Çünkü kırmızı gülün onun için yeri apayrı idi.
O da genç kızla beraber gülüyor, onunla beraber ağlıyordu. Onu sevdiği gibi
görüyordu genç kız. Ve gülünü sevdiğini ilk gördüğünde ona hediye edeceğine
dair yemin etmiÅŸti. BaÅŸka türlü paylaÅŸamazdı gülünü kimseyle…

Kapı çaldı aniden. Kapıyı açtı ama kimse yoktu. Gözü yerdeki beyaz zarfa ilişti.
Yavaşça eğilip zarfı yerden aldı. Birden kalbi deli gibi atmaya başladı. Ne
olduğunu anlayamıyordu. Zarfın üzerinde ne bir isim, ne bir adres vardı.
Zarfı açtı, içinden beyaz bir kağıda yazılmış bir mektup çıktı. Kalbi daha hızlı
atmaya başladı. Onun kokusu vardı kağıtta. Evet, onun kokusu vardı.
Yıllar yılı özlemini çektiği, yanında olabilmek için canını bile verebileceği
sevdiÄŸinin kokusu vardı mektupta… Başı dönmeye baÅŸladı. KoltuÄŸuna geçip
oturdu yavaşça… Kağıdı açtı ve elleri titreyerek okumaya baÅŸladı.

“Sevgilim, senden ayrıldıktan sonra, bir kalbe iki sevginin sığmayacağını
bildiÄŸimden dolayı, ne bir kimseyi sevebildim, nede kimseye bakabildim… Her
günüm diÄŸerinden daha zor geçti, çünkü her gün özlemin daha da artıyordu…

Sana kitapları dolduracak kadar şiirler yazdım. Her biri diğerinden daha da
hüzünlüydü. Yazdım, okudum, aÄŸladım… Her gün yazdım, her gün okudum, senelerce
aÄŸladım… Her gece seni düşündüm sabahlara kadar, her gece senin yanında
olmayı istedim. Ve her gece sensizliğe lanet ettim, uykuları haram ettim kendime,
sensiz olmanın acısını gözlerimden çıkardım… Ve bir gün her ÅŸeyi deÄŸiÅŸtirecek
bir fırsat çıktı önüme. Bunu fırsatı değerlendirmeyip, kendime haksızlık edemezdim.
Ve deÄŸerlendirdim… Senden çok uzaklara gittim, belki seni unuturum diye…
Ama tam tersi oldu. Seni daha çok özlüyorum artık…

Senden çok uzaklardayım belki ama yine de seni görmek için uzaklardan
gelebiliyorum. Hem de her gece…Seni seviyor, seyrediyor ve eÄŸilip sen uyurken
yanağına bir öpücük konduruyorum.. Bazen gözlerini açıp bakıyorsun, geldiğimi
bildiğini sanıyorum ama yine o tatlı uykuna geri dönüyorsun. Yarın birbirimizi
sevmemizin altıncı senesi… Hep ben geldim ÅŸimdiye kadar senin yanına, yarın da
sen gel olur mu sevgilim.. Ha, unutmadan, sana hep sözünü ettiğim, kalbime iyi bak
olur mu? Çünkü göz yaÅŸlarımla, adını yazdım ona… Seni senden bile çok seven bir
sevgi var kalbinin içinde unutma. Kırmızı gülü de unutma olur mu?
Seni Seviyorum, Yanıma Gelinceye Kadar da SeveceÄŸim…

SEVGÄ°LÄ°N

Hikayelerden Hikaye Hikayeler Hikayesi Benzerler