Günümüzden yıllarca önce birbirini çok seven iki çiçek varmış. Bunlardan erkek olan, sevgilisini o kadar çok seviyormuş ki, baharda açtıklarında diğer çiçeklerden onu kıskanıyormuş. Buna dayanamayan erkek çiçek, baharda binlerce çiçeğin içinde açmak ve kalabalığın içinde kaybolmak yerine kışın dondurucu soğuğunda açarak, canından çok sevdiği sevgilisini daha fazla görmeyi hayal etmiş. Yine bahar gelmiş tüm çiçekler toprağı yedi renge boyamış. Erkek çiçek, kışın kurduğu hayallerini anlatmış. Dişi çiçek de sevgilisinin fikirlerini çok beğenmiş ve bir dahaki sefere hiç kimsenin açmaya cesaret edemediği, kışın dondurucu soğuğunda açmak için sözleşmişler. Bahar bitmiş, yaz geçmiş ve kış gelmiş. Sevgilisine kavuşma hayalleri ile yerinde duramayan erkek çiçek, karın bir yorgan gibi kapladığı toprağı delerek yeryüzüne çıkmış.

Bembeyaz karlar içinde o renkleriyle göz kamaÅŸtıran sevgilisini aramış, aramış, aramış… Ama bulamamış. Ãœmidini yitiren erkek çiçek bir süre sonra üzüntüsünden boynunu eÄŸmiÅŸ ve soÄŸuÄŸun ÅŸiddetine daha fazla dayanamayarak hayatını kaybetmiÅŸ. Ä°ÅŸte o günden sonra aÅŸkı için kışın dondurucu soÄŸuÄŸuna bile aldırmadan karların içinde açan çiçeÄŸe kardelen ve ona sadık kalmayıp aldatan sevgiliye de hercai adı verilmiÅŸ