Hazret-i Ebû Bekr önceleri tüccâr idi. Sefer ve ticâret yapardı. Ekserî Şâma giderdi. Seferde iken, bir gece rü’yâ gördü ki, gökden ay inip, kucağına girdi. Ebû Bekr, iki eliyle onu kucakladı ve sînesine basdı. Uyandı. Yemlîhâ adında meÅŸhûr bir râhib var idi. Ona varıp, rü’yâsını ta’bîr etdirdi. Râhib dedi ki,

- Sen nerelisin?

Ebû Bekr dedi;

- Arz-ı Hicâzdanım.

Tekrâr sordu:

- Ne iş yaparsın.

Ebû Bekr,

- Tüccârım, dedi.

Râhib dedi ki,

- Yâ Arabistanlı kiÅŸi. Bu rü’yâda, sana büyük müjdeler vardır. Ta’bîrini ister isen, ücretini ver, dedi.

Ebû Bekr ‘radıyallahü anh’ oniki dînâr çıkarıp, verdi.

Râhib dedi ki:

- O ay ki, gökden sana indi. Âhır zemân Peygamberidir. Yakınlarda zuhûr edecekdir. Sen Onun hayâtında iken vezîri olursun. Sonra halîfesi olursun. Yâ Arabistanlı kiÅŸi. EÄŸer ben saÄŸ iken, Ona yetiÅŸir isen, bana haber ver. Ona varıp, buluÅŸayım. EÄŸer ben dünyâdan gitmiÅŸ isem, selâmımı ona ulaÅŸdırırsın. Ben Onun dînine girdim ve ümmetinden oldum. Beni âhıretde ÅŸefâ’atinden unutmasın.

Hazret-i Ebû Bekr ‘radıyallahü teâlâ anh’,

- Bana bir mektûb ver, dedi.

Râhib, oniki satır bir mektûb yazıp, Ebû Bekre ‘radıyallahü anh’ verdi. O mektûbun mevzû’u ÅŸu idi.

(Esselâmü aleyke yâ Muhammed bin Abdüllah el Mekkî el Medenî el tehamî, salevâtullahi teâlâ aleyke ve selleme. Hakîkaten sen âhır zemân Peygamberisin! Ve Rabbilâlemînin Resûlisin. Bu mektûbu Ebû Bekr bin Ebû Kuhâfe ile sana gönderdim. Ma’lûm ola ki, ben sana îmân getirdim ve sana ümmet oldum. Ebû Bekr bana gelip, rü’yâsını ta’bîr etdirdi. O rü’yâ delâlet eder ki, Ebû Bekr senin vezîrin olur, sonra halîfen olur. EÄŸer ben saÄŸ olup, hazretine yetiÅŸirsem, gelip önünde gâzâ ve cihâd ederim. EÄŸer yetiÅŸmezsem, âhıretde beni ÅŸefâ’atinden unutmayasın) diye mektûbu temâm etmiÅŸdir.

Hazret-i Ebû Bekr ‘radıyallahü anh’; ey rü’yâyı ta’bîr eden kiÅŸiye:

- EÄŸer ta’bîr etdiÄŸin gibi olursa, yüz altın dahi bende senin emânetin olsun, dedi.

Şâm seferini bitirip, Mekkeye geldi. Bu hâdiseden oniki sene geçdi. Hak sübhânehü ve teâlâ, hazret-i Muhammede ’sallallahü aleyhi ve sellem’ vahy eyledi. Bir gece o büyük Peygamber, Ebû Kubeys dağına çıkıp, gece yarısında dedi ki: Allahü teâlâya da’vet edenin da’vetini kabûl ediniz. Lâ ilâhe illallah, deyiniz. Ebû Bekr, serîr üstünde yatıyordu. Söylenilenleri iÅŸitdi. EÅŸhedü en lâ ilâhe illallah. Ve eÅŸhedü enne Muhammeden Resûlullah. Birkaç gün sonra, Mekke sokaklarında, hazret-i Resûlullah ’sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem’ ile buluÅŸdu.

Hazret-i Fahr-i âlem ona dedi ki:

- Ne olaydı, islâma geleydin.

Ebû Bekr ‘radıyallahü teâlâ anh’ dedi ki:

- Yâ Muhammed ’sallallahü aleyhi ve sellem’! Peygamber isen mu’cize gösteresin.

Hazret-i Resûl-i ekrem ’sallallahü aleyhi ve sellem’, Ebû Bekrin göğsüne mubârek ellerini dayayıp, şöyle dıvâra yaslayıp, dedi ki,

- Sana o mu’cize yetmez mi ki, o rü’yâyı gördün. Yemlîhâ râhibe ta’bîr etdirdin. O zemândan on iki yıl geçdi. Ta’bîr edene on iki dînâr verdin ve yüz dînâr dahâ va’d etdin. Rü’yâyı ta’bîr eden, on iki satır bir mektûb yazıp, sana emânet verdi. Bunları bir-bir görüp, muttalî olup, mektûbda yazılan ÅŸudur, ÅŸudur deyip, takrîr buyurdular.

Ebû Bekr ‘radıyallahü teâlâ anh’ iÅŸitip, parmak kaldırıp,

- (EÅŸhedü en lâ ilâhe illallah. Ve eÅŸhedü enne Muhammeden Resûlullah). Ya’nî sen, o Peygambersin ki, Yemlîhâ râhib senden haber verdi, dedi.