Renklerin ustası olarak anılan büyük bir ressamın öğrencisi eğitimini tamamlamış. Büyük usta öğrencisini uğurlarken, yaptığı resmi şehrin en kalabalık meydanına koymasını ve yanına da kırmızı bir kalem bırakmasını,halktan beğenmedikleriyerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı iliştirmesini istemiş.

Öğrenci birkaç gün sonra resme bakmaya gittiğinde resmin çarpılar içinde olduğunu görmüş.

Üzüntüyle ustasına gitmiş. Usta ressam üzülmemesini ve yeniden resme devam etmesini önermiş. Öğrenci resmi yeniden yapmış. Usta yine resmi şehrin en kalabalık meydanına bırakmasını istemiş fakat bu kez yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde boya ile birkaç fırça koymasını ve yanına da insanlardan beğenmedikleri yerleri düzeltmesini rica eden bir yazı ile bırakmasını önermiş.

Öğrenci denileni yapmış. Birkaç gün sonra bakmış ki resmine hiç dokunulmamış. Sevinçle ustasına koşmuş.

Usta ressam şöyle demiş:

“Ä°lkinde insanlara fırsat verildiÄŸinde ne kadar acımasız bir eleÅŸtiri saÄŸanağı ile karşılaşılabileceÄŸini gördün.Hayatında resim yapmamış insanlar dahi gelip senin resmini karaladı. Ä°kincisinde onlardan yapıcı olmalarını istedin. Yapıcı olmak eÄŸitim gerektirir.

Hiç kimse bilmediÄŸi bir konuyu düzeltmeye cesaret edemedi. EmeÄŸinin karşılığını, ne yaptığından haberi olmayan insanlardan alamazsın. Sakın emeÄŸini bilmeyenlere sunma ve asla bilmeyenle tartışma.”